El şakırtıları, tekmeler, ıslıkların gayretiyle bu numara birkaç kere tekrar edildi. Perde kapandığı zaman herkes coşkundu, müddeiumumi ziraat müdürüne eğildi: "Akiki zenatkâr... Dil mi fendim?.." dedi, mutadı* üzere başını bir daha salladı... Bir sürü düettolar, kuvarettolar oynandı, yırtık sesli kız, karşısındaki pazen şalvarlı cücenin karnına vurarak: "İnandın mı hey budala hah hah ha... Turp sıkayım aklına hah hah ha... Dedikçe, hususi muhasebe memurunun karnı, gülmekten locanın kenarını yıkacak gibi sarsılıyordu... Bunlar da bitti... On beş dakika istirahatten sonra feci dramlar, kahkahalı komediler başlayacaktı...
IV
Komik-i Şehir Rahmi, sahnenin arka kapısından dışarı bakarak söylendi: "Of... be, ne kar bu?.." Sonra arkasında duran aktris Viktor'a döndü: "Amma berbat memleket ha!.." dedi, "Üç gün evvelki hava neydi, şimdiki hava ne!.." Yavaş yavaş kapıları kapadı, etrafına bakındı... Kimse yoktu... Viktor'u elinden tutarak kendine çekti, kucakladı... Dört seneden beri beraberdiler... Rahmi bir mızıka binbaşısının Harbiye'yi yarıda bırakarak tuluatçılığa heves eden oğlu, Viktor İzmirli bir Yahudi zengininin kızıydı... Babası galiba bir para meselesi yüzünden intihar edince -herkesin kolayca tasavvur edebileceği birtakım safhalardan sonra bu seyyar tiyatro kumpanyalarına girmiş, Garbi Anadolu'yu senelerce dolaşmıştı...
* Alışkanlığı. 125
