Benim Kalbim
Bir civân bir siyah meşcerenin
En karanlık yerinde yatmıştı;
Başını bir garîb şeb-perenin
Zıll-ı şeb-rengine uzatmıştı
Nevhalar, giryeler, şikâyetler
Ona olmuştu câme-hâb-ı-huzûr.
Bir müebbed şeb-i siyeh-peyker
Onu etmişti sergirân-ı fütûr!
Gönlü ağlardı gülse çeşmânı;
Gözüne yaş gelirdi güldükçe;
İncinirdi hayâl-i giryânı
Gözünün yaşları döküldükçe.
Rûy-ı zerdindeki uçukluktan
Müteşâhî olurdu berg-i hazân
Leb-i zârındaki donukluktan
Lâl ü hayrân kalırdı hep mürgân!
Sînesinde halîde bir hançer
Sallanırdı teneffüs ettikçe;
Rahm ile titreşirdi hâk ü hacer!
Onun enfâsını işittikçe!
«Kimdir âyâ bu hasta-i muğber?»
Diye ettim semâyı isticvâb;
Eyledi bir perî-i zerrîn-per
Âsmandan şu yolda bast-ı cevâb:
«Gördüğün dil-şikeste-i takdîr»
«Bil senin kalb-i nâ-ümîdindir!»
«Öyle takdîr eder ki rabb-ı kadîr»
«Ebedî hastadır dil-i şâ'ir!»