31
Catanese ve Synder (1988), kent biçimlerini, 4 temele dayandırarak tanımlar:
1. Kente biçim veren diğer elemanlar ve yollar, parklar, binalardan oluşan
fiziksel temel,
2. Kentin varlığı için bir neden yaratan ekonomik temel,
3. Kurallar için gerekli olan politik temel,
4. Kentin anlamı için gerekli olan sosyal temel.
Fiziksel çevrenin kentin şekillenmesine doğrudan yaptığı etkinin yanı sıra, kentin işlevlerini devam ettirmesi için gerekli unsurlar da biçimsel formun çeşitlenmesinde ve değişiminde rol oynamaktadır. Tanımlanmış bir mekan, zaman boyutuyla birlikte, yüklendiği işlevlerle yeniden biçimlenmekte ve değişime uğramaktadır.
Yerleşimlerin biçimlenişine ilişkin Doxiadis (1978) ise;
"Bir kentin oluşumunda doğanın güçleri (yerçekimi, toprak, su, hava, iklim) kadar, insanın biyolojik ve fiziksel ihtiyaçları (nasıl yürüyeceği, etrafında ne görmek istediği), sosyal organizasyon (topluluğun biçimlenişi vs.), doğru strüktür ihtiyacı (dikdörtgen arsa ve bloklarla dikdörtgen binaların kombinasyonu), büyüme güçleri (ekonomi vs.), insanların hareket sistemleri (kinetik alanlar vs.), ve organizasyonlar (bölgesel yönetim merkezi, katedral, büyük kent salonu) gibi diğer faktörlerin de rol aldığını"
belirtmektedir.
Kentin, zaman içinde kenti kuran topluluğun ihtiyaçları doğrultusunda organik olarak şekillenmesini Naumann (1998) şu şekilde açıklar:
"Yerleşmelerin çoğu, doğal bir büyüme sonucunda oluşmuş mülklerin gelişigüzel yığılışmasından başka bir şey değildir. Buna bağlı olarak kent duvarları da yerleşmelerin genişlemesi sonucu ortaya çıkmış olan dış çizgiyi izler ve bu arada savunma için elverişli her türlü engebelikten yararlanır."
